Ansichtkaarten kopen (schilderwerk & poëzie)

Deze galerij bevat 11 foto's.

ansichtkaarten/ poeziëkaarten van eigen schilderijen en teksten, gedichten bestellen Lees verder

Advertenties
Galerij | Tags: , , , , | 1 reactie

Homesick (The Cure)

Once I was so shallow and tough
But the song was there
In my teens, on my discman in the bus
Or endlessly when lying in bed
Only the title and sound was enough

I have always been homesick
For what? For myself
For my other half
Maybe for another trick or some shell

And I never really wanted to walk away
I guess that even the lyrics were misunderstood
But now I know, and it may be a mindfuck, that I never really understood
that I was so stuck
Homesick was subconsiously my longing, so deeply stunning (me)
‘Cause how could I possibly know that someone would truely inspire me
the desire in me to never wanting to go home?
So I just kept on running
Avoiding to get stuck in the honey
To never feel this devastating sorrow and so sunny

And all the time I was homesick
For what? For the Self
For my other half
Maybe for another trick or some shell

Then one day the discman made me drop
all of my tears in the bus
Remembering being in the back, I was twenty something
No shame, no game, homesick was there again
It was late, going to my folks and there was no choice but to let them
silently fly
I broke and I just allowed my ancient cry
To flow
And now, only now I know
And it seems so pure
Now I listen, now I know
What is the cure

 

Geplaatst in English, liefde, poetry, Spirituality | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Museum No Hero

Ik bezocht het museum No Hero in Delden. Het is vrij nieuw (open sinds april 2018) en het stond al op mijn lijstje om eens te gaan kijken. Toevallig vroeg iemand me mee, en dat was natuurlijk een moment om geen nee te zeggen.
No Hero is een museum ontstaan vanuit de collectie van een kunstverzamelaar, Geert Steinmeijer, ook directeur van o.a. Hartman Tuinmeubelen (dat laatste wist ik nog niet). Een grote particuliere collectie dus, maar het is geen allegaartje. Wel is er voor elk wat wils.

no hero tuin

Museum No Hero, zicht vanuit de tuin op terras en pand

Entree
Het monumentale pand, een rentmeesterij van Twickel, is al een lust voor het oog. Een fijn terras (met goed restaurant) en prachtige tuin (met beelden) maakt het helemaal af.  Een paar verdiepingen kunst, waaronder uit Berlijn, (Ich bin ein Berliner, de Nieuwe Wilden), de Middeleeuwen, Vlaanderen, en Italië uit de 16e eeuw en Azië, daarnaast abstract werk (Living Colors) en werk van de Haagse School (Outside) zijn zorgvuldig samengesteld en fijn om naar te kijken, leerzaam en inspirerend.

 

no hero t van avila extase

De extase van Teresa van Avila, Piazzetta

Parels
Er zitten echt pareltjes bij. Vind ik. Zo vond ik het zeetafereel ‘Calame’ (Haagse School) erg mooi, zoveel verfijning en licht. Het deed me denken aan William Turner, maar in tegenstelling tot Turner die abstract werkt met het licht, was dit veel echter. Eigenlijk onvergelijkbaar. Ook was de ‘Extase van Theresa van Avila’ een beauty. De Berlijnse kunst was even wennen, maar ook indrukwekkend qua grootte, en voor mij waren ‘de Brandstichter’ (in het restaurant) en ‘der Kuss’ van Rainer Fetting (zaal 1), een nogal verdwaasde zoen, het mooist. Mooi detail ook is de achterwand van zaal 1, die bekleed is met een foto van de Berlijnse muur met moeder en kind.

no hero neumann

Schilderij Geen titel, Max Neumann

 

De ‘identiteitsloosheid’ in het werk van Max Neumann (naoorlogs) deed me ook wat en ‘Twee kunstenaars en een hond’ (2012) was rauw, ruig, puur.

 

 

 

 

 

no hero nr 3

Nr. 3

Azië
Het Aziatische werk was helemaal bijzonder. Wat een aparte stijl en subtiel verzet tegen de machthebbers. Mensen, vervaagd en met diereneigenschappen zoals een hondenneus en daarbij wat druipende verf. Knap en heel eigen. De naam van de kunstenaar ben ik vergeten, maar het heet nr. 3. Het portret van de Chinese kunstenaar, genaamd ‘The Sisters’ was ook briljant. Zo levensecht. Heb minuten lopen staren naar hun bijna identieke ogen en daarnaast spatte de stijfheid er vanaf (naar Chinees gebruik voor portretten, maar dit in een moderner jasje). Hoe krijg je dat gevangen op het doek? Ik heb dat schilderij eerder eens in het Rijksmuseum Twenthe zien hangen, niet wetend dat het in de collectie van de heer Steinmeijer thuishoorde.

no hero zaal 1

No hero, zaal 1

Persoonlijk
Al met al zie je in No Hero een grote verzameling kunst van een kunstkenner en verzamelaar, ook beelden en meubelstukken, het blijft echter zijn persoonlijke en uiteenlopende smaak die je terugziet. Ik kan me in een aantal stukken wel goed vinden: het is indrukwekkend, internationaal en ik meen te weten dat Twente hiermee een mooi museum rijker is!  De entreeprijs ligt aan de hoge kant, de prijzen op terras zijn ook afgestemd op de rijk bedeelden onder ons (maar je krijgt kwaliteit) en de museumjaarkaart is nog niet geldig, maar ik hoop dat dit in 2019 wel gaat gebeuren, No Hero is namelijk wel museumwaardig.

no hero sisters

The Sisters, foto van 3bp.blogspot.com

Zucht, had ik toch zo’n verzameling.. Een galerietje is genoeg, hoor, alleen al om e.e.a. te laten zien, mensen te laten genieten en zo nu en dan wat te verkopen voor de afwisseling, ruimte te scheppen voor wat nieuws.

 

Geplaatst in Art, Essays | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Oogpunt (ultrakort verhaal)

Vanuit het zwembad keek hij uit op het bubbelbad waarin ze gegleden was. Hij leunde op de rand, wit haar, een ringbaardje en zijn vrouw dobberde naast hem. Zijn blik pakte de hare tussen de bubbels en ze hielden vast. Onderzoekend, onschuldig staarde ze in de ogen. Dan opeens -zag ze het goed?- een knipoog van zijn linkeroog. Ze schrok en keek weg.
Wat een viezerik! Geilen op andere vrouwen, terwijl zijn vrouw er potverdrie naast zit!
Later, terugkijkend, dacht ze: ‘Ik kan het ook omdraaien: ik ben misschien wel bevestigd in mijn schoonheid, ik ben gezien. En hij is een engel’.

blik oog

Foto: Jarmoluk

 

 

Geplaatst in Stories, woman | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Verwarring (ultrakort verhaal)

‘Houdt het dan nooit eens op? Het is oktober en 24 graden!’, zuchtte boom. Zichtbaar op de stam zijn zweetpareltjes in kleine groepjes.
‘Wacht maar’, zei wind. Een zuchtje vloog door het gebladerte. Meteen dwarrelden er een heleboel vergeelde en bruine blaadjes op de grond.
‘Stop! Niet doen!’
‘Hoezo?’, zei wind, ‘je wilde toch wat verkoeling?
‘Ja eh, nee, ik word er verkouden van, volgens mij. ‘Hatsjieeee’, nieste boom. Prompt vielen er enkele eikels op de grond.
‘Nou, dan niet’.
‘Ik weet het ook niet meer’, mompelde boom, ‘ik verlies te snel mijn blad en dorst heb ik ook’.

 

 

Geplaatst in Stories | Tags: , , , , , , , , , | 2 reacties

De mastopaat

Nee, ik heb geen last van een zeldzame psychische aandoening of moordlust, en ook heeft het niks te maken met welke vorm van zelfbevrediging dan ook. Integendeel. Zo’n tien, twaalf dagen per maand heb ik er last van, en ben ik mastopaat.
Het woord mastopaat heb ik nog niet kunnen terugvinden ergens, maar het plopte bij me op, het was zo’n woord dat me bijbleef. Al was het maar voor de lol.

Ooh dat!
Maar wat is het dan, dat mastopaat zijn? Het zijn mijn borsten. Ze zwellen, ze verharden, ze branden, trekken, schuren. Er zitten harde bobbels in. De eerste keer, een half jaartje geleden, schrok ik enorm. Had ik misschien een tumor? Ik stond op het punt om naar de huisarts te gaan, toen ik merkte dat na mijn menstruatie de pijn, knobbels en verhardingen weg waren. Weg! Huh? Na enig speurwerk op internet bleek ik ‘mastopathie’ te hebben. Oooh, dat! Dat ja.

Au!
Mastopathie klinkt als iets aan je, van je, los van je. Maar ik bén mastopaat, omdat het in mij zit en het mijn leven behoorlijk vergalt zo nu en dan. Mijn humeur keldert, naar mijn borsten kan je niet eens wijzen en mijn omgeving kan soms beter even wegblijven of de mond houden. Niet dat ik loop te gillen ofzo, maar het gaat subtiel: vooral inwendig ben ik niet echt te genieten en naar buiten toe wat kortaf. Verder zwellen ze op als ballonnen, die borsten, en zijn ze deels zo hard als bloemkool. Sporten is ook niet leuk meer, dat moet met beleid. Laatst fietste ik naar de supermarkt en ging ik als mastopaat over een verkeersdrempel, en dat heb ik geweten. Au! En als ik als mastopaat ‘savonds mijn bh afdoe- ik noem het tegenwoordig liever het bevrijden van de borsten- dan doet het even echt zeer, alsof ze uitveren. Pijnlijk, pijnlijk.  Bh’s, dat is weer een ander verhaal. Niets zit echt prettig. Ik heb onlangs zo’n ontzettende a-sexy minimizer bh gekocht. Die draag ik alleen als het echt niet anders kan: het is geen gezicht namelijk.

vrouw boxer

Foto Pixabay, xusenru

Wat te doen?
En er is zo weinig aan te doen. In het uiterste geval gaan ze pijnlijke cystes operatief verwijderen, maar de kans is groot dat die gewoon weer terugkomen op een andere plek. Mij niet gezien. Er zijn alternatieve behandelingen, van bv. Robuste, die je weefsel, de lymfe behandelen, zachter maken waardoor de borsten pijnvrij zullen (of kunnen) worden. Je zult dan een paar keer per jaar een behandeling moeten ondergaan. Tja, wie weet? En verder dus misschien nog wat voeding aanpassen? Ik slik al heel trouw 2 grote teunisbloemoliecapsules per dag sinds twee maanden, plus magnesium, vitamine C, spiriluna enzo. En Aleve als de menstruatie begint.

Stempel
Ik klaag verder niet. En als ik het idee geef dat ik dat wel doe, dan stop ik meteen. Nu ik weet wat het is, geef ik het langzaam een plekje. Ik haal opgelucht adem als de menstruatie voorbij is en ik een kleine twee weken verlost ben. Maar leuk is anders. Ik had een jaartje geleden nog een iets kleinere cup en toen had ik geen last. Maar sindsdien (en je hormonen veranderen blijkbaar ook na je veertigste), merk ik wel verschil en heb ik dus zwaar mastopatische trekken.
Hè, toe nou, laat mij ook eens iets geks hebben, een stempeltje, naast de andere eigenaardigheden waar niet echt een naam voor is. 🙂

Ben jij expert of ervaringsdeskundige? Tips zijn welkom.

 

Geplaatst in Adventures, Essays, woman | Tags: , , , , , , , , , , , , , | 4 reacties

(Pre-)herfstgevoelens

Wanneer de eerste kleuren veranderen na de zomer
-ik zie al paars, donkerrood, allerhande vergeling-
Dan komt mijn systeem al in standje prettige melancholie
Het is in mij een edele verdeling, want oh, er is zo een pracht:
herfstkleuren die spatten op pupillen even, zinken in lichaam
om te blijven kleven, doorvoelen wat ik allemaal zie
Maar ook wil ik al stamppot eten en pompoenen op de schaal,
slapen, kaarsen, mijmeren, en doe ik aan ander geestelijk gedraal
Zie ik de schoonheid van een vroege vliegenzwam, maar ook zie ik die ernaast,
die omgetrapte
De slaap vol onrust en onderbreking- nee, de klok is nog niet teruggezet
Er is schone chaos, ja, en er is blijkbaar nog altijd verzet

vliegenzwam ww

Vroege Vliegenzwam, foto W. Wessels

 

 

 

Geplaatst in poetry, Work | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Verkooppunt het Gouden Randje

kaarten standaard

Poëziekaarten Twicedoubleyou te koop bij het Gouden Randje

Mijn poëziekaarten zijn vanaf heden ook te koop of te bewonderen in het gezelligste en beste theehuisje van Enschede!

Het Gouden Randje heeft meer dan 150 soorten thee (ook voor de verkoop) en schenkt ook koffie. Jonny, de eigenaresse, maakt zelf haar taart en cake voor bij je drankje. En dat is mmmm. Ik kom er al een aardig tijdje genieten met tussenpozen of regelmaat. Allemaal goed.
Mijn kaarten hebben tussen de andere cadeaus en het theeservies een leuk plekje gekregen.

Het is een aanrader om eens stoom af te blazen bij het Gouden Randje. Er is een (stads)tuin met enkele zitjes voor als het mooi weer is. Binnen is het knus op de banken en stijlvol gedecoreerd met allerhande bordjes.

Het Gouden Randje, Zuiderhagen 21, Enschede. Maandag gesloten.

 

Geplaatst in Art, poetry, Stories | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen