Ansichtkaarten kopen (schilderwerk & poëzie)

Deze galerij bevat 11 foto's.

ansichtkaarten/ poeziëkaarten van eigen schilderijen en teksten, gedichten bestellen Lees verder

Advertenties
Galerij | Tags: , , , , | 1 reactie

Zwart-wit (ultrakort verhaal)

Een e-mail van een deelnemer van mijn workshops over zijn ervaringen. Ik schreef een antwoord terug met mijn ervaringen. Ook wat me zoal bezig hield: werk/ oriëntatie, klussen en een relatie. Dat mijn relatie heel leuk en geweldig is, maar ik me-time nodig heb, en dat ik dat ook krijg, we dat allebei nodig hebben. Voor ik het wist schreef ik dat hij van Hodgkin herstellende is, maar dat we sinds kort weten dat het terug is. Er was onverwacht iets gevonden op een scan en we gaan nu de mallemolen weer in. Hij. Maar ik ook. Ik twijfelde even en drukte vervolgens op ‘Send’. En toen liet ik een traan, omdat het opeens zwart op wit stond.
———————————————————–

Ik zie mezelf naast hem in het ziekenhuis. Het eerste onderzoek was misgegaan, er waren te weinig cellen/ weefsel afgenomen. Nu gaan ze met grover geschut een biopt doen. Een soort nietapparaat met staaf wordt bij het sleutelbeen ingebracht en schiet dan op een kliertje en trekt daar een reepje weefsel weg. Vooraf is er een oppervlakkige verdoving.
Op schermen is het allemaal te volgen. De arts in opleiding zoekt en speurt met een echo-stick met gel en kijkt voortdurend op het scherm en naar de foto’s van de scan. Het lijkt een eeuwigheid te duren. Op het scherm is een zwart-wit maanlandschap te zien waar af en toe golvende uitstulpsels te zien zijn, als voelsprieten met kopjes, dat zijn dus klieren. Science fiction. Ik vraag me af of de juiste kliertjes zijn gevonden.  Hij knijpt in mijn hand. Pijn. Het apparaat schiet, er volgt een harde klik en wederom het knijpen in mijn hand. Er ligt bloed op het papier in de stoel, een plas. Het bloeden stopt, er komt een pleister op. Hij weert zich kranig en komt langzaam- even is hij duizelig- overeind. De plek rondom het sleutelbeen wordt zichtbaar beurs.

 

Geplaatst in liefde, Stories | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

Plastic fantastic

Inzending voor de Limnisa verhalen schrijfwedstrijd, thema plastic.
Helaas, ik ben niet in de prijzen gevallen… Hoor graag wat jij als lezer ervan vindt.

Plastic fantastic
7.30
Hoe lang nog? denkt ze, zich omdraaiend en nogmaals proberend zich te ontspannen. Ik moet er om half elf zijn. De stem op de cd vervolgt: ‘Kom langzaam weer bij, adem weer dieper door. Zucht maar eens diep en beweeg je handen langzaam, je voeten, voel je lichaam. Deze diepe ontspanning leidt tot vitaliteit; ervaar hoe jong je lichaam is en dat alle cellen vibreren in jou. Ja, jij bent jong, krachtig, voel eens hoe alle spanning, stress op dit ogenblik verdwijnt. Houd dit vandaag vast. Bedankt en tot een volgende keer’.

Ze schiet overeind, alsof ze ontwaakt uit een nachtmerrie. Geen zweet, geen vage schimmen te zien of geesten, maar wel een bonkend hart, constateert ze. Nou, dat was effectief, not. Tijdens de hele sessie op de meditatie cd die ze kreeg van Claudy, raasden gedachten door haar heen en kon ze maar niet stil blijven liggen. Ze pakt er een spiegel bij. Sjezus. Ze grijpt naar haar gezicht waar geen rimpel minder te zien is, maar meer een verschrikt spook.
Lopend richting de badkamer, trekt ze haar badjas uit -roze pluche met roosjes- en daar aangekomen zet ze de douchekraan aan. Een warme straal kruipt over haar heen, ze zucht. Na inzeping, facewash, scrub, shampoo, een haarmasker en nadat het scheermes over haar benen gegleden was, stapt ze uit de cabine. Ze droogt zich af met een handdoek en kijkt nog eens in de spiegel. Zwarte wenkbrauwen en ogen, ook nog altijd inktzwart, kijken terug. Bah, kuttenkop. Gauw gaat ze verder met afdrogen en pakt ze de wonderolie om zichzelf in te smeren. Dat moet indrogen en intussen maakt ze de douchekraan en -wanden droog. Ondergoed, panty en een jurkje liggen klaar en ze kleed zich aan.
Wat een shit cd, ik voel me zo loom als een olifant. Wát nu verjonging? Claudy, wat ben jij voor een vriendin? Misschien moet ik mijn permanente make-up maar laten bijwerken of voor het echte werk gaan en eens botox nemen!
Een grote beautycase lonkt. Crème, Elisabeth Arden, want dat gebruiken modellen en stewardessen ook, weet ze. Het gezicht glimt, de crème moet intrekken. In de keuken zet ze alvast een kom water klaar met chiazaad, zodat de zaadjes kunnen wellen tot een slijmerige pudding. Ook zoiets van Claudy: het recept moest en zou ze toch echt eens proberen. Claudy had een gave huid, Claudy wist alles en daarom had ze laatst maar een zakje chiazaad bij de Action gekocht. Schoenen. Welke vandaag? Ze past een aantal laarsjes en pumps, net zo lang totdat ze bij haar zuurstokroze pumps denkt: Ja.

Eenmaal terug in de badkamer, smeert ze op haar inmiddels minder glimmende gezicht een laagje foundation, te weinig, dus nog een laag. Over haar permanente make-up, de wenkbrauwen in dit geval, gaat alvast een tint donkerder. Er gaat eyeliner over de getatoeëerde ogen, oogschaduw, boogjes in diverse kleuren, mascara, in drie lagen die tussendoor drogen. Poeder, rouge; roze past het best vandaag. Ooghoeken worden zorgvuldig gevuld met glitter. Fuchsia raakt de lippen. Na dertig minuten is de chiapudding klaar en ze neemt een hap. Gatver. Toch nog maar een hap. Dan het haar. Eerst de extentions borstelen, niet te hard, en dan voeding er in, föhnen, model creëren en stijl maken met een tang. Het blond heeft nog een finishing touch nodig en krijgt een dosis lak, en nog eens andere lak met glans. Zo, dit kapsel houdt zich wel goed vandaag, ook al is het windkracht 9. Volgende week is de afspraak voor nieuwe extentions. Een glimlach verschijnt, ze verheugt zich nu al op al het extra haar.
Fuck het chiazaad. Ze smeert een boterham met dieetmargarine en frambozenjam in de keuken. Shit, nagellak, er moet een andere kleur bij deze outfit. Ze hoest en proest, en terwijl de roze nagels drogen onder een machientje, neemt ze nog voorzichtig een hap brood en legt haar handen weer terug onder de droger. Ze doet met een hand haar laptop open, daarna gaat die weer terug onder de droger, en op de nieuwspagina verschijnt meteen een grote kop: ‘Margarine één molecuul verwijderd van plastic’. Ze slikt het brood door en klapt haar laptop weer dicht. Geen tijd meer: tandenpoetsen en gaan. Ze kijkt nog een keer in de spiegel, werkt haar lippen bij, spuit ruim Nina Ricciparfum op en knikt naar het zwart met vooral roze kleurvlakken en een witte toef, hoog golvend vanaf het voorhoofd. Dit moet maar.

10.30
Net op tijd. Vijf minuten geleden was ze binnengekomen door de automatische schuifdeur. De letters ‘DAQUA’ lijken er wel ingebrand en worden bij de letter Q precies op de helft gesplitst wanneer er iemand binnenkomt. Haar pumps doen nu al pijn -het was vanaf de parkeerplaats verder lopen dan gedacht- maar ze negeert het. Ze had plaats mogen nemen in een wachtkamer met uitzicht op de schuifdeur. De receptioniste was vriendelijk geweest, maar gebruikte zo te zien geen Elisabeth Arden. Ze zit en wacht met haar mobiele telefoon in de hand.
Waar gaat de vacaturetekst ook alweer over? Helemaal vergeten het printje nog eens door te lezen of mee te nemen. Het was iets met verkoop ofzo. Was het telefonische verkoop? Als het nu maar wat wordt, ik heb echt geld nodig. De paniek slaat toe en op haar telefoon gaat ze naarstig op zoek naar de online vacature. Geen internet; de wifi-verbinding is beveiligd.
‘Welkom, mevrouw Charity Hakvoort. Loopt u mee?’
Ze lopen door een gang met allerlei kantoortjes. Alles is wit en fris, met blauw meubilair en cirkels, net waterdruppels. Het ruikt er als nieuw.
‘Fijn dat u kon komen, ik ben Lilian Versteegh.’ Ze steekt haar hand al lopend uit en haar stem is krachtig. Op het irritante af. Een wandelend mantelpakje. Zonder make-up! Of is daar toch een glosje op de lippen te zien?
‘Geen probleem, ik ben blij dat ik op gesprek mag komen.’
‘Neemt u plaats’. Het mantelpakje wijst naar een blauwe stoel in een witte ruimte.
‘Dank u’. Ze voelt de zenuwen in haar stem. Wat een stijve bedoening.
‘Laten we beginnen. Koffie, thee? Of water? Ik zou het haast vergeten,’ grinnikt het mantelpakje ongemeend.
‘Nee, eh, dank u wel, het is prima zo.’ Ze heeft dorst als een paard, maar voelt zich door de hele situatie steeds meer verstijven.
Hoeveel vragen nog? Ze weet niet meer wat ze geantwoord heeft en hoe ze overkomt, hoe haar kapsel zit. Er komt zweet door de make-up op haar voorhoofd heen en ze voelt het ook op haar bovenlip.
‘Wat is uw affiniteit met water?’
‘Eh, ik zwem graag. En, oh ja, ik houd van dolfijnen. Zulke lieve dieren en zó knap.’ Dat kwam er spontaan uit en ze kijkt het mantelpakje vragend aan, zoekend naar bijval: ja, toch?
‘Ik bedoel meer de affiniteit met ons product, Daqua mineraalwater, in flessen, groot, klein, zo ongeveer op elke straathoek te koop, weet u wel?’
‘Oh.’ Wat gek, ik voel mijn voeten niet meer. En het zweet blijft maar komen. Kon ik maar de lippen even bijwerken, dat zou alleen al fijn zijn. Zou ik om een korte toiletpauze kunnen vragen?
‘Mevrouw Hakvoort, bent u bekend met ons beleid als het gaat om het recyclen van plastic?

Geplaatst in Stories | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Kunst (& over poezen)

Zo blij ben ik met mijn aangeschafte kunst! Het ging allemaal vrij spontaan: op een online veiling keek ik wat rond en bood ik maar even avontuurlijk en spelenderwijs mee (ik bood een paar keer en werd meteen overboden, dus dat leek geen vaart te lopen) en huh? opeens had ik het winnende bod. En dat is dus bindend. Slik! Maar het moest zo zijn; het schilderij hoort gewoon bij mij, dat voelde ik toen ik het eenmaal in handen had. #Gevalletje stap uit je comfortzone en neem wat risico.
Het is een kimonomeisje. Ik was al gek op Breitner’s ‘Meisje in witte kimono’. Of op kimonomeisjes op schilderijen in het algemeen. En wat blijkt? Dit schilderij is een ode aan Breitner. De kleuren zijn geweldig:  rood (de kimono), groen-, bruin-, blauw- en wittinten, allen sober op een donkere achtergrond. En ja, er staat tevreden een poes op het tafereel! (zeg ik als ‘eigenaresse’ van de liefste poes ter wereld…) Details zijn mooi uitgevoerd, dat vind ik zo knap: dat kunnen werken met olieverf.

Borgen-Lindhardt
De kunstenares is Sacha Borgen-Lindhardt, een leuke vrouw (geb. 1974), waarmee ik nog wat mailde over de verzending. Ze heeft een hele reeks kimonomeisjes geschilderd en ze heeft Deense roots, verklaarde ze. Leuk. Ik heb het idee dat we van haar nog wel meer van gaan horen en dat de waarde van dit kunstwerk wel blijft, zo niet meer gaat worden. Maar voor nu is het lekker van mij! Ik geniet ervan, heb het vandaag elders opgehangen, dichter bij mijn eethoek,  en zo is het meer een onderdeel van mijn huis geworden. Wie weet blijft het zelfs in de familie. En ja,  haha, mijn huis is goed beveiligd tegen inbraak.

poes borgen lindhardt

Detail ‘Kimonomeisje’ van Borgen-Lindhardt

Poezen
Borgen-Lindhardt schildert ook alleen poezen. Erg knap ook, maar dat is niet zo mijn stijl. Over poezen gesproken: mijn poes Mae is momenteel ziek. Al dagen voer ik haar bij met een spuitje, ze at en dronk niet meer. Dat spuitje is een gedoe en steeds meer een gemartel, want ze is wat minder zwak aan het worden. Maar nog altijd wat versuft en slaperig wankelt ze soms wat rond na het vele slapen. Eten doet ze zelf inmiddels minimaal, steeds kleine hapjes als ik haar bij de voerbakjes zet, dus ik voer nog maar wat bij. Ze is nog altijd de liefste, ze kan weer af en toe kopjes geven en normaal spinnen. Morgen ga ik weer naar de dierenarts, kijken hoe dat zit met de darmen, de ontlasting zit mogelijk nog vast. Ze heeft sinds vorig jaar een stuk verwijde darm en dat geeft nu waarschijnlijk weer problemen.  Een pak van mijn hart is het dat haar lever niet beschadigd is, ik kreeg de uitslag van de bloedtest zojuist. Maar goed, zorgen, zorgen, ze is een zorgenpoes momenteel. (Het was sowieso een rollercoaster de afgelopen tijd, ook vanwege andere dingen).
Respect voor hen met kinderen! Maar die kunnen vaak wel zeggen waar de pijn zit, dat kunnen dieren weer niet. Ik aai en knuffel maar wanneer ik kan en deze poezendame (lees: prinses van 13 kattenjaren jong) maakt daar gretig gebruik van!

Mae

Arme poes Mae

Met deze warmte (binnen is het weer 29 graden) gun ik mezelf een frisse extra witte. Proost!
(P.S. Ja, de plant is ook aan het bijkomen van de warmte:-) Ik hoop dat ze het haalt)

huiskamer borgen lindhardt

zo een huiselijk tafereel met een Vedette extra wit en het kimonomeisje

 

kimonomeisje Borgen-Lindhardt groot

Geplaatst in Adventures, Art, liefde, Stories | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Ongeletterd

‘Heeft u uw hondje gewogen?’
‘Oh ja, vergeten’. De corpulente man loopt richting de weegschaal en trekt het mormel dat aan een riempje zit op de grote vierkante plaat in de wachtkamer. Het hondje zet zich even af, maar staat er algauw op.
De man tuurt enige tijd naar het schermpje en mompelt: ‘eh, achteneenhalf.’
‘Wat zegt u? Acht komma vijf kilo?’ De assistente werpt nog eens een keurende blik op het hondje. Ze komt dan achter haar bureau vandaan en nogmaals sleurt de man in een beweging het hijgende beestje op de plaat.
‘Vier komma zes dus’, zegt ze kort en zo luchtig mogelijk.
‘Ja.’

 

 

Geplaatst in Adventures, Stories | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Nieuwe oogst

Ja, er zijn twee kaarten bijgekomen in mijn poëzie-kaartcollectie!
De foto van ‘Groet uit Enschede’ heb ik zelf gemaakt in het Abraham Ledenboerpark en de kaart ‘Op de hoogte’ is afgeleid van een eerdere publicatie in magazine JIJ. De gedichten zijn uiteraard zelf geschreven.

 

boom groet uit enschedeop de hoogte vistaprintMijn kaarten zijn vanaf nu ook te koop in de Oude Watertoren in Hengelo (een gave plek waar regelmatig activiteiten, bandjes, markten plaatsvinden en waar altijd een expositie is)  Met Dank aan Stichting in Wording!
Ook liggen mijn kaarten bij Praktijk Sonergie in Enschede en zijn ze daar te koop. Komt dat dus zien:-)

kaartenboom

kaartenboom Twicedoubleyou. Kunst-poëziekaarten

Bekijk ook eens de huidige expositie in de Oude Watertoren met werken van Erik Neimeijer, gaaf hoor! Het hangt er net en zal vast de hele zomer blijven hangen.

erik niemeijer

Erik Neimeijer, expositie Hengelo http://www.erikneimeijer.nl

Geplaatst in Art, poetry, Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Saxofoon

Slechts drie tonen hoorde ik nog
van het balkon
maar de warmte golfde en herinnering
aan kaakkramp en korte pinkgreep
daalde in me neer
Zou ik dan weer?

Goudkleur omhangen met zwarte band
om nek
mezelf kwellen tot diepte en vibraties
van het blik;
een zo mooi zeer
Zou ik dan weer?

saxofoon

Saxofoon, Pixabay

 

 

Geplaatst in poetry, Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wereldveroveraar & Zacht

Mijn nieuwste ontwerpen:-) Binnenkort liggen deze poëziekaarten van mijn schilderwerk op de mat…
Wil je deze (of een andere set) bestellen, bericht me dan via deze blog of mail naar wenwes2002@yahoo.com. Ik verstuur ze of bezorg ze met plezier!

preview wereldveroveraar

Poëziekaart. Woorden en schilderij (acryl en papier) by Twicedoubleyou

preview Zacht

Poëziekaart. Woorden en schilderij (Acryl) by Twicedoubleyou

Geplaatst in Art, poetry, Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , | 2 reacties