Lentespiegels

Ik houd van je
Lente en ranonkels
Met je kranige kronkels
Een beetje net als mij

Van tulpengroei kan ik ook genieten
Van het volgen van stengels
Knoppen in golven van bloei
Tot aan het in gracieus gestoei
Vervaald, maar zonder tranen
Ten onder gaan

De narcis zie ik liever buiten
Maar staan toch op de vaas
Ze kijken nog wat dwaas
En openen dan gauw hun kopjes
Roepend: ‘kom en vier!
De lente is begonnen!’
Een beetje als Narcissus: Zie míj hier

Zo houd ik van tulp en ranonkel
Nu het meest
Jullie gekke gekronkel
Naar het licht uiteindelijk
Ferm ogenschijnlijk
Maar ook zo delicaat
Een beetje net als mij

Geplaatst in poetry, Spirituality, Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Een beleving

En als we bijkomen
Van een vreemde nacht
Die jaren lijkt te duren
Maar sneller voorbij is dan verwacht
Is het lastig terug te blikken
Geen mogelijkheid om gewoonten
Los te wrikken, en teveel be-leefdheid
Op dat moment

Alleen zichtbaar zijn schijnbaar schizofrene
Levens die slechts kunnen kijken
Naar één ding tegelijk; een zomer- of wintermodus
Die maar steeds lijken
Op een ander, in hyper of gelaten stand

En als ik dan toch kort verder kijk
Dan zijn het de kilometers dáár en buiten
Het doelloze dagelijks streven
In vrijheid, of de gedachte eraan
Dat me red
Het contact: diep of luchtig
Het bepalen en vinden van regie
Dat mij in mijn kracht zet

De tijd tikt door
Ongeacht verdoofde, ongeschreven wetten
Observeert iets in heldere momenten
Dat er is, een keuze
Maar ik ben nu te moe om te gaan
Of de toon te zetten

2 januari 2017

Geplaatst in Filosophy, poetry, Spirituality | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Taal voor altijd

Is het al tijd?
Of al-tijd
Altijd kent geen tijd
Wel respijt, vluchtigheid
Domweg laten kabbelen
Die eeuwig kibbelende
Stemmen die ik niet eens ken

Altijd leert niet
Geeft niet om wie dan ook
Herhaling, herhaling
Cirkels, spiralen, links- en rechtsom
Altijd is moeten, heeft aan alles maling
Maar meid, is het niet al al-tijd of tijd
Voor eenheid, waarheid?

Geplaatst in poetry, Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De reis naar ware stilte

Zwanger van taal
Zonder de juiste snaar
Zo zijn er altijd van die fases
En tig losse flarden, kreten
Voedsel valt zo zwaar of ik voel pas laat
Propvol van leegte
Je wilt doorbreken, dus ga je maar

En denkt: een nuttige vlucht is goed
Was vroeger de maag bijna opgeschoond
Nu vaak plompverloren lomp gevoed
Zodat het allemaal niet zo binnenkomt of juist beter,
Het er misschien niet meer toe
Doet en van de spanning
Omdat daar -wie weet- wel ware stilte woont

Geplaatst in poetry, Uncategorized | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Bezoek aan mijn vriend

Tinteling als ik je weer zie
Je trekt me meteen recht
Achterover en mijn maag
Is minder in gevecht
Je troost en ik vraag of het goed
Komt en jij zegt simpelweg ‘ja’

Jij bént gewoon
In alle grootsheid en groen
Ik neem losgelaten takjes, cadeautjes mee
-Zo wordt het toch
Nog een beetje kerst bij mij-
En geef je een zoen

En als ik ga, heel lang blijf ik nooit,
Zwaai je mij uit samen met de wilde wind
Ik loop rechtop en waan me kort
Een waardig volwassene en geliefd kind

Sequoia, Ledenboerpark, 26-12-16

Geplaatst in liefde, poetry, Spirituality | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Keren (kerst 2016)

Naar binnen keren
Voelen dat het donker en kaalheid,
Onder en in ons, mogen
Zijn; we leren
En kunnen ons verwarmen
Aan kaarsen, stoofpot en maanlicht
En daarmee lijken we soms groter dan
Anders en zelfs wat meer verdicht

Met keren meer dankbaar
Omdat het ons weldra leidt
Naar tulpen, een nieuw jasje
Ademruimte in opkomende vrijheid
Of naar eigen taal, gelijkgezinden
Een niet zoeken, maar vinden

Kerst, december 2016

 

Geplaatst in Adventures, Filosophy, poetry | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Blad (Marc Tritsmans)

Zoals dit ene blad, losgeraakt
Vanuit de top van een beuk,
In volkomen windstilte vallend,
Zich nog om en om wentelt
In de lage zon van november

Met alle lente- en zomerdagen
En nachten onder bruinverkleurde
Huid en ik het één meter boven
Aarde met vlugge hand
Van voorspelbare ondergang red.

Zou zo ook een hand ons ooit.

-Marc Tritsmans-, in ‘Oog van de tijd’, 1997

Geplaatst in Filosophy, poetry, Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen