Mijn David Bowie project & gezocht/ My David Bowie-project & wanted!

English summary below

Er is nieuws!
Een beetje een ‘kom uit de kast’-gevoel heb ik… Alsof ik iets prijsgeef wat diep in me zit,  en waarvan ik ook niet weet wat het nieuws gaat doen. Ik heb hierover een gesprek gehad en had het besluit ook al genomen om dit te gaan doen dit jaar. Komt ie:

Lees verder

Advertenties
Geplaatst in Adventures, Art, Books, david bowie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

‘Bowie in heaven’ van Diane Boerrigter

Zó gaaf! Een van de eerste kunstwerken is klaar voor de gedichtenbundel ter ere van David Bowie. Diane Boerrigter dook er vol in en schilderde David Bowie in haar unieke stijl. Ze stond me toe er iets over te schrijven. Diane schildert voornamelijk intuïtief en laat zich leiden door haar innerlijk en diverse archetypen. Zo is zij een kenner van Carl Gustav Jung (grondlegger van de analytische psychologie) en past ze zijn kennis ook toe in haar werk als kunstenaar en als tekencoach, therapeut. Laat het nu geen toeval zijn dat Bowie zelf zich ook heeft bezig gehouden met het gedachtegoed van Jung!

BowieInHeavenapril2019 dianebBowie in heaven

‘Bowie in heaven’ is de titel van Diane’s werk. Het schilderij kent veel blauw, hemelsblauw, maar ook omdat Bowie hier de blauwe aarde aanschouwt. Hij is geschilderd als een engel, een priester misschien ook, die zijn handen gevouwen heeft. De mens op de achtergrond met een soort van leeg hoofd, een hand met hart dat uitreikt. Een gevleugeld paard, Pegasus, (Griekse mythologie) staat daar weer achter. Een eigen uitleg van Diane in mooie woorden volgt nog wanneer de bundel verschijnt.
Ik vind het zelf heel heel erg mooi geworden, het gezicht van Bowie is ook echt Bowie, al is het gedaan in Diane’s eigen typerende stijl.

Bowiedetailportret2 diane

Bowie in ‘Bowie in heaven’, Diane Boerrigter

 

Bowiedetaillinks dianeb

Detail ‘Bowie in heaven’, Diane Boerrigter

Deelnemende kunstenaars

Inmiddels hebben elf kunstenaars toegezegd om een bijdrage te leveren aan mijn gedichtenbundel.
Ik vind dit alleen al geweldig. Met plezier, passie zijn zij bezig om iets te creëren met dit thema, om straks vereeuwigd te zijn in een bundel. Zij mogen hun werk ook promoten door middel van een stuk tekst dat wordt opgenomen in de bijlage.
Het werk dat gemaakt wordt blijft eigendom van de kunstenaars. Ik vraag alleen om een afbeelding in hoge resolutie.

De kunstenaars die meedoen:
René Guillot (www.reneguillot.nl)
Arjan van Gent (www.arjanvangent.nl)
Sonna Krom (www.sonna.nl)
Wendy Olthof (www.wendyolthof.nl)
Robbert Mak (FB)
Annette Meijer (FB, UK)
Juliette Pestel (www.juliettepestel.com)
Wouter Maes (Eichnon)
Melisie Art Hengelo (FB)
Mischa Veldhuis (www.mischaveldhuis.nl)
en dus Diane Boerrigter (www.dianeboerrigter.nl)

Deelnemen
Wil jij ook bijdragen? Zie je het zitten om met jouw werk in een gedichtenbundel uit te komen die gelezen wordt door Bowiefans, kunstliefhebbers en poëzielezers? Een gave kans als je het mij vraagt…
Er is nog plek. Bericht mij en ik vertel je meer. Of lees op mijn blog enkele voorproefjes van mijn conceptgedichten, zoals KleurverblindGeheimen  Drijfzand of Bepakt en Bezakt  of over hoe het project begon

Geplaatst in Art, david bowie | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Cyclus (terrorisme)

intern speelt de terrorist met hormoonspiegels
die gillen en botsen op een kermis
zwellen en schuren met een stem die alles omlaag
sleurt naar een afgrond die niet bestaat
dus je valt niet, maar het eindeloze niets staart
naar snel vet wordend haar, plofkipgevoelens en mineur van
rusteloze melancholie
‘laat maar, laat maar, tot het ooit gaat
wacht maar, ik breek je baarmoederwand’
die dan, jawel, uiteindelijk
eens loslaat en vloeit in liters en draden ongemak,
opgespaarde ellende en afval, ongescheiden
en ongecensureerd lijk je wel slecht gecuretteerd
maar dan nadert langzaam wel het einde
van deze kakofonie

op het toppunt van breken
balt een groteske woede samen
een onmacht over alles, werkelijk alles
wat maar er maar is en wat je brein binnenvalt
je kunt huilen van woede maar de terrorist
kan slikken, je hebt alleen de traan om de kleinste gestalt
zoals de dansende slierten in een autowasstraat, het waslaagje
dat druppelsgewijs op ramen valt, het zwak voor schrijvers uit Gent
en de mensen groeten je
en kijken je aan alsof je woest aantrekkelijk bent
‘rot op’, glimlach ik terug, of anders..
zij kunnen er niets aan doen
al hoop ik soms oprecht van wel

 

 

Geplaatst in poetry, woman | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Geheimen

meteen een voelbare herkenning, een last van harde schouders valt en ontdooit
de muur scheidt verstand van gevoel, mitrailleurs van het halal van een pas geslacht schaap: weeïg, maar verser dan ooit; twee soorten angst
al na drie stappen buiten Checkpoint 300 sta ik veilig gekaapt buiten tijd
is er gekleurd protest en protst Banksy aan de andere zijde van het doods beton waar traangas hulzen, urineflessen overal geduldig blijven liggen tot het einde van de strijd
desondanks beweegt overweldiging soepeler
wat is toch het mysterie van de warmte van een nooit opgevende hand
die vertelt, de passie van zwarte ogen en dito haren, hartenkracht uit de glimlach zien vloeien, de geslagen hond vergeten
er zijn handelaren, er is die verzetsheld, de geuren van zwoele dwalingen, zoete chaos, historie die voor je ogen tot één grote ruïne versmelt

het geheim is: iedereen mag het weten

de geur van honing in de verte
versgebakken pide, drukkend rijp fruit en zand, verstrooid
de geur van zorgen, en dat verzorgen in een stoofpot
moederliefde hier laaft, looit

het geheim is dat
zij voor jou op daken klimmen, ook ’s avonds laat en dat ze je zomaar koffie schenken met kardemom in papieren bekers ’s ochtends op straat

het geheim is: er bestaat geen gelijk, wel eenheid
iedereen mag het weten, maar er is een oneerlijk bereik
het is de honger naar vrijheid of behoud, een groter goed,
de honger in vele verschijningsvormen die ons voedt

D. Bowie, The secret life of Arabia

 

Geplaatst in david bowie, poetry, Travel | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wegrestaurant (op chic)

Dit verhaal is een vervolg van een verhaal van een dame die schreef over hoe een vrouw die net haar baan had verloren en bijna haar tank leeg had in een wegrestaurant gratis kon eten door een kakkerlak te verstoppen in een deel van haar gerecht. Er ontstond grote paniek in het restaurant en ze kon weg zonder te betalen, toen ze beklag deed bij de manager…. Laatste alinea:
‘Terug in mijn auto, moest ik wel lachen. Ik had het weer voor elkaar gekregen om een lekkere maaltijd te nemen zonder daarvoor te moeten betalen. Ons land telt heel wat wegrestaurants en dus voorlopig hoefde ik geen honger te lijden. Ik moest wel heel snel zorgen dat ik weer zo een kakkerlak te pakken kreeg.’

Wegrestaurant II (op chic)
Thuis zat ik verlekkerd op de bank. Heerlijk had ik gegeten en dat voor nop! Gniffelend zag ik de blik van de manager in het wegrestaurant nog voor me. Ze hebben vast de hele keuken op de kop gezet op zoek naar kakkerlakken. Die keuken is nu echt spic en span, dat kan niet anders. Misschien zelfs wel met een nieuwe keukenbrigade. Dat laatste idee was toch wel even slikken. Maar ja, je moet als mens toch eten, nietwaar?

Ik ging na wat er die dag gebeurd was. Mijn baan was ik kwijt. Wat nu? Solliciteren dan maar. Misschien het eens over een andere boeg gaan gooien. Ik ging mijn CV eens goed onder handen nemen en struinde het net af naar interessante vacatures, volgde webinars en las alles wat los en vast zat.  In mijn spaarpot vond ik nog 60 euro. Ik tankte voor 30 euro, ging naar een goedkope kapper en kocht een brood en een doos eieren voor de komende dagen. Zo!

Na vier dagen en twaalf sollicitatiebrieven waren de eieren bijna op en voelde ik me wat eiig. Dat was niet per se slecht, maar het voelde wel kippig, ook vanwege het scherm waarschijnlijk waar ik maar op zat te werken en te zoeken.
Koffie was er gelukkig nog op voorraad, ik kon nog wel een week vijf potten per dag zetten als het moest. Thee was er nog voor een half jaar. Verder zoekend op het net, plinkte er een mailtje op het scherm: een sollicitatiegesprek, yes! Het bedrijf was 25 km rijden en of ik morgen al op gesprek kon. Jazeker. Dat kwam ook goed uit, want dan kon ik meteen langs dat nieuwe wegrestaurant dat net geopend was daar in de buurt. De truc kon ook daar goed van pas komen en mijn maag begon spontaan te knorren. Het laatste ei spatte hierdoor enthousiast in de pan en het brood deed aan salsa in de broodrooster.
Op zolder vond ik in een koffer nog een kakkerlak, die toevallig vorig jaar was meegereisd vanuit Indonesië.Wat een geluk bij een ongeluk! Met enige walging nam ik een doekje en raapte het levenloze ding op en stopte het in een servetje. Daarna ging het pakketje in een zakje dat hermetisch kon worden afgesloten.
De volgende ochtend was ik er klaar voor. Mijn haar zat goed en ik was gedreven om die baan te krijgen. Het gesprek verliep goed, al voelde ik me nog altijd een beetje kippig en eiig. Nu dus op naar het echte werk!

De naam aan de weg deed chic aan, gelukkig had ik een sollicitatieoutfit aangetrokken, dus leek het me een prima plek voor heel lekker eten en actie. Het restaurant zat vol met hippe zakenlui met een bullshitbaan die lunchten en leken te vergaderen. De bediening zag er strak uit, de tafels waren professioneel gedekt. Het tafellinnen voelde heel lekker aan, wel smetteloos wit. Ik moest dus oppassen niet te gaan knoeien. De glazen waren prachtig. Had ik nog ruimte in mijn tas? De menukaart bestond uit een groot boek met spierwitte bladen, maar met maar weinig erop. Waar stond die schnitzel toch? Ik dacht: ‘laten we het eens goed doen, je hebt immers net hard gewerkt en dat moeten we vieren’ en ik koos het duurste en meest onbegrijpelijke op het menu. Het glas wijn smaakte goddelijk en naar meer. Maar dat was dan weer minder verstandig, dus nipte ik wat totdat het eten zou komen.

Een zwart bord verscheen voor me met een ondefinieerbare compositie. Prachtig. Eetbare bloemen, allerhande kiemen en toefjes saus en crème in alle kleuren. Het groen leek op peterselie, maar dat was het vast niet. Ik bleef maar kijken en besloot toch maar te gaan eten, de maag had het nu echt gehad met al het afzien. Ik nam een hap en het was zacht, zo smaakvol en de volgende was met een crunch. Toen umami, zoet, bitter, zout, zuur: alles danste in mij en door mij heen. De volgorde kon ik niet onthouden. Ik sprong bijna van tafel, op tafel van deze smaakexplosie en ik moest me inhouden om niet alles op te eten. Met tranen in mijn ogen legde ik mijn bestek neer en zocht in mijn tas naar het zakje. De kakkerlak kwam ongehavend tevoorschijn. Met mijn vork vleide ik het beestje tussen de crème en de kiemen. Ik zou er een schilderij van kunnen maken als ik fatsoenlijk zou kunnen omgaan met verf, zo een mooi stilleven lag er voor me. Ik nam nog een slok wijn en ademde diep in.
‘Alles naar wens, mevrouw?’
‘Eeh. Ja.’ Ik schrok op en zag daar een hipperdehippe jongeman in vlinderdas naast me staan. ‘Heerlijk. Maar, eh’, ik dempte mijn stem, ‘echt heel vervelend, ik schrik ervan, maar eh, tja, eh, ik heb een kakkerlak op mijn bord. Dit kan écht niet.’
‘Hahaha. Mevrouw, u maakt zeker een grapje?’
‘Nee. Kijk dan!’ zei ik zo paniekerig mogelijk.
‘Mevrouw, ik kan het u uitleggen.’
‘Nee, dat hoeft niet. Ik wil uw manager spreken en wel nu.’ Ik hield mijn handen omhoog van het bord van de afkeer die opeens toch in me opwelde en schoof wat naar achteren.
‘Mevrouw. Laat u me het…’
‘Nee. De manager, nu!’
‘U begrijpt het niet.’ De vlinderdas sprak opeens snel. ‘U heeft ‘composition de cancrelat’ besteld, dat is een mousse van kakkerlak, en jus de cancrelat, kakkerlak dus, en yuzucrème met gefrituurde en gelakte cancrelat. Mevrouw, welkom in Restaurant des Heureux Cancrelats.’

Geplaatst in Stories | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Griep (smet)

Soms moet je er met je handen in:
potgrond
het geultje in je koffiemachientje
de ruimte naast je tankdop
nagels zo zwart dat het even zichtbaar blijft
Soms moet je er met je vingers aan:
de fietsketting
de lekkende vulpen
bieten, kurkuma, je weet wel:
de vlek die lang beklijft

Soms moet je er met je handen door:
dagen gevuld met flop
haren vol zweet
het bloed, de vaat, een dreunende kop
de traan die weinig komt
een thermometer die je nauwelijks vertrouwt
de zweetplek die steeds overal ontstaat
futloos, meedogenloos
rillingen niet alleen van kou
alles lijkend op smet die maar niet weggaat

virus qimono

Pixabay, virus, by Qimono

 

Geplaatst in poetry | Tags: , , , , , | 2 reacties

De doden kamperen

allen in rijen dik, sommigen zo bedachtzaam
stil groen vergeten, triest geweten
anderen aangeharkt, zwaar beplaat, meestal afgebakend
als koninkrijken met expansiedrift
zonder huisnummers maar met vreemde kreten,
door tuinkabouters, stenen, slingers, potpourri,
Mariabeelden, plastic pot en jerrycans
ik huiver, hoe zullen zij rusten?
de dood als feest of helse vakantie
ik zie nog net geen caravans

Westerbegraafplaats, Enschede

Geplaatst in poetry | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

De onbekende dichter

Hierbij een bijzondere ervaring om te delen. Op vrijdag 8 maart kwam ik een onbekende jongeman tegen die een dichtbundel had geschreven. Een dichter die 5 jaar had gereisd in Europa zonder geld. Hij verdiende ter plekke een zakcentje om verder te reizen. Na kort wat gepraat en geluisterd te hebben, schreef hij voor mij een gedicht op een kladje aan de hand van drie woorden die ik mocht opgeven. Ik was enorm onder de indruk, omdat het zo knap gedaan was en het diep binnenkwam bij mij. Magisch. Ik kocht zijn bundeltje en dit is wat hij schreef (in ongeveer 6 minuten):

Wist je dat wij rondlopen in
een wereld waar liefde een code is

getallen ratelen zich in ons en om ons
die wij benoemen met woorden

De cyclus van het leven heeft geen toekomst
het heeft een uitdaging, een uitnodiging om vrijheid te vinden
in de wereld waar gevoelens
getallen worden genoemd

want die code maakt van jou een
God en al de (alle) woorden die je ziet
kan je bewaren en al je gedachten kon
je bewonderen, in de voetstappen die
je leiden naar waar je dromen uitkomen

zodat de toekomst om je heen
kan luisteren naar de liefde
en wat zichzelf kan loslaten

*Cestmir Bergsma*

De woorden die ik opgaf waren: Liefde/ Getallen/ Toekomst

Geplaatst in Adventures, poetry, Spirituality | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen