Na de dood

Oma is gestorven op 10 februari en begraven op de 15e. Ik wilde de 11e op bezoek gaan en afscheid nemen, maar ze was al weg. Het is goed zo. Na alles van de laatste tijd is het afscheid al genomen en daarna of tijdens dat proces is alles woordeloos uitgewisseld tussen ons. Ze was nu eenmaal niet van het uitspreken wat ze voelde, of het zich kwetsbaar opstellen. Dat had ze nooit geleerd. Maar een groot voorbeeld is ze wel geworden. Hoe het niet hoeft, het leven. En dat ze een strijd heeft geleverd, die ik maar al te goed ken(de). Een strijd die niet te begrijpen is en ook totaal zinloos is omdat het leven zoveel andere, mooie kanten kent. Als je die andere bril maar opzet. Ze streed tegen zichzelf, anderen en met haar geloof. Ze was een vat vol tegenstrijdigheid, ook deels haar zon in Weegschaal wellicht? En verder was ze vol oordeel en star. Maar goed, 85 jaar en nooit anders geleefd, hoe kan je verwachten dat zo iemand nog verandert? Al met al was het goed, ze lag er zo kalm en vredig bij in de aula, dat heeft ze vast in haar aardse leven nooit zo ervaren. Ik vraag me af of ze zaken op orde stelt, nu ze haar stoffelijk lichaam heeft verlaten en dat haar ziel weer puur mag zijn en ze lessen kiest of meeneemt in haar ziel om het zo nog eens te mogen proberen op aarde over een tijdje. Ik had het idee dat ze smeekt om vergeving, in de periode voor haar uitvaart. Ze was wel bij me en ik heb vergeven. Ik hoop dat haar kinderen dat ook kunnen, dat zij hun aandeel, de reden zien waarom zij in dit gezin gekomen zijn en nu gaan staan als zelfstandigen om bewustwording te verkrijgen over hun lessen. Mijn taak is duidelijk, als laatste vrouw in de lijn, maar minder zwaar. Ik werd overvallen door een luchtig gevoel op 15 februari, de dag van de begrafenis; ik maakte zelfs  grapjes en was mezelf; het was gewoon goed. Daarna wel wat moe.

Het moest zo zijn: Op de dag van haar overlijden, heb ik een ticket naar Bali geboekt. Ik ga met een vriendin, we gaan naar Ratu’s ashram en verder relaxen, eea zien. Ik besef nog steeds niet dat het gaat gebeuren, wederom een retraite, shaken, en nu in die Aziatische energie. Magic.. Het zal live-changing zijn.. Hoe precies weet ik nog niet en ik voel het nog niet zo maar het is vast onvoorstelbaar mooi en goed wat er ook mag zijn. Een geschenk, nu al. Het is ook een geschenk dat ik nieuwe mensen tref en er zoveel begrip en gelijkwaardigheid is. Klinkt allemaal heel 2013, nieuwe tijds, maar het is echt waarheid voor mij. Ik voel me met de dag anders, zo is uiteraard ook elke dag anders, maar toch. Soms erg moe of hyper, maar de energie doet iets met me. Ik lijk soms ook soms toeschouwer van alles dat allemaal gebeurt, wat ik (blijkbaar) creër. Een nieuwe baan straks- nog steeds een spannend vooruitzicht met die kids, lieve mensen op mijn pad, kleine, wonderlijke gebeurtenissen. Geen eenzaamheid, maar vaker een gevoel van zelfstandigheid en een begin van innerlijke heelheid. Lieve ouders en het is zelfs fijn om er naar toe te gaan. En sinds gisteravond een Polo voor de deur, die van mijn vader, (ik mag ‘m uitproberen, overkopen of hij wordt verkocht). Een exemplaar dat wel wat luxer is- stuur- en rembekrachtiging-, maar het voelt nog wat onwennig, aangezien mijn systeem ergens nog in de modus van oude barrels staat, met alle respect voor mijn lieve en ook helemaal prima groene Fiat. Polo is zwart, stoer en komt wat mannelijk over. Dus daar is het besluit nog niet over genomen.. 🙂 Ik laat de touwtjes wel wat varen, en zie wel, ook in de algemene zin trouwens en hoe minder controle, hoe meer er ontstaat. Ik wist dat wel, al lang, maar nu lijkt er iets van de ervaring ervan door te breken. mmmm.

Ik ben een gezegend mens en ik ga ervoor! Ondanks mijn gebreken, mijn slechte gewoontes, eigenaardigheden, mijn angsten en blinde vlekken.. (is dat snoepen trouwens iets om mijn trilling omlaag te brengen in bijvb. een werk/ kantoorsituatie? Ik liep echt leeg vandaag in een paar uur tijd, besef ik nu opeens. Was ervoor al wat gestrest).
Mijn gidsen staan te popelen om contact, ik ook, al heel lang. Maar ik voel ze/ het/ hem/ haar, maar er is geen naam of uitwisseling of boodschap. Het zal vast een keer komen. Al met al lijk ik zelf langzaam op te staan na de dood. Zo vertrekt de één van de aarde, zo keert de ander terug naar zichzelf (en) op de aarde.

Dankbaarheid alom.

Om Swastiastu

Advertenties

Over Twicedoubleyou

Hello! My name is Wendy. I love writing, sharing and creating. On 'Twicedoubleyou' I write small stories and poetry about life, spirit and things that keep my head and soul alive or that is reflecting, touching my inner world. On my page 'Kekke Koekjes' you can read about my home made sugarfree cookies and order them. And on 'Twicedoubleyou Travels' you read all about my adventures whilst traveling. There is a translation bar on the blog. On 'Workshops' and 'Agenda' you will find information about my workshops in creative writing. Feel free to join, follow me or respond. Or mail: twicedoubleyou@gmail.com/ twicedoubleyou@hotmail.com. Thank you for your digital visit!
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s