Wegrestaurant (op chic)

Dit verhaal is een vervolg van een verhaal van een dame die schreef over hoe een vrouw die net haar baan had verloren en bijna haar tank leeg had in een wegrestaurant gratis kon eten door een kakkerlak te verstoppen in een deel van haar gerecht. Er ontstond grote paniek in het restaurant en ze kon weg zonder te betalen, toen ze beklag deed bij de manager…. Laatste alinea:
‘Terug in mijn auto, moest ik wel lachen. Ik had het weer voor elkaar gekregen om een lekkere maaltijd te nemen zonder daarvoor te moeten betalen. Ons land telt heel wat wegrestaurants en dus voorlopig hoefde ik geen honger te lijden. Ik moest wel heel snel zorgen dat ik weer zo een kakkerlak te pakken kreeg.’

Wegrestaurant II (op chic)
Thuis zat ik verlekkerd op de bank. Heerlijk had ik gegeten en dat voor nop! Gniffelend zag ik de blik van de manager in het wegrestaurant nog voor me. Ze hebben vast de hele keuken op de kop gezet op zoek naar kakkerlakken. Die keuken is nu echt spic en span, dat kan niet anders. Misschien zelfs wel met een nieuwe keukenbrigade. Dat laatste idee was toch wel even slikken. Maar ja, je moet als mens toch eten, nietwaar?

Ik ging na wat er die dag gebeurd was. Mijn baan was ik kwijt. Wat nu? Solliciteren dan maar. Misschien het eens over een andere boeg gaan gooien. Ik ging mijn CV eens goed onder handen nemen en struinde het net af naar interessante vacatures, volgde webinars en las alles wat los en vast zat.  In mijn spaarpot vond ik nog 60 euro. Ik tankte voor 30 euro, ging naar een goedkope kapper en kocht een brood en een doos eieren voor de komende dagen. Zo!

Na vier dagen en twaalf sollicitatiebrieven waren de eieren bijna op en voelde ik me wat eiig. Dat was niet per se slecht, maar het voelde wel kippig, ook vanwege het scherm waarschijnlijk waar ik maar op zat te werken en te zoeken.
Koffie was er gelukkig nog op voorraad, ik kon nog wel een week vijf potten per dag zetten als het moest. Thee was er nog voor een half jaar. Verder zoekend op het net, plinkte er een mailtje op het scherm: een sollicitatiegesprek, yes! Het bedrijf was 25 km rijden en of ik morgen al op gesprek kon. Jazeker. Dat kwam ook goed uit, want dan kon ik meteen langs dat nieuwe wegrestaurant dat net geopend was daar in de buurt. De truc kon ook daar goed van pas komen en mijn maag begon spontaan te knorren. Het laatste ei spatte hierdoor enthousiast in de pan en het brood deed aan salsa in de broodrooster.
Op zolder vond ik in een koffer nog een kakkerlak, die toevallig vorig jaar was meegereisd vanuit Indonesië.Wat een geluk bij een ongeluk! Met enige walging nam ik een doekje en raapte het levenloze ding op en stopte het in een servetje. Daarna ging het pakketje in een zakje dat hermetisch kon worden afgesloten.
De volgende ochtend was ik er klaar voor. Mijn haar zat goed en ik was gedreven om die baan te krijgen. Het gesprek verliep goed, al voelde ik me nog altijd een beetje kippig en eiig. Nu dus op naar het echte werk!

De naam aan de weg deed chic aan, gelukkig had ik een sollicitatieoutfit aangetrokken, dus leek het me een prima plek voor heel lekker eten en actie. Het restaurant zat vol met hippe zakenlui met een bullshitbaan die lunchten en leken te vergaderen. De bediening zag er strak uit, de tafels waren professioneel gedekt. Het tafellinnen voelde heel lekker aan, wel smetteloos wit. Ik moest dus oppassen niet te gaan knoeien. De glazen waren prachtig. Had ik nog ruimte in mijn tas? De menukaart bestond uit een groot boek met spierwitte bladen, maar met maar weinig erop. Waar stond die schnitzel toch? Ik dacht: ‘laten we het eens goed doen, je hebt immers net hard gewerkt en dat moeten we vieren’ en ik koos het duurste en meest onbegrijpelijke op het menu. Het glas wijn smaakte goddelijk en naar meer. Maar dat was dan weer minder verstandig, dus nipte ik wat totdat het eten zou komen.

Een zwart bord verscheen voor me met een ondefinieerbare compositie. Prachtig. Eetbare bloemen, allerhande kiemen en toefjes saus en crème in alle kleuren. Het groen leek op peterselie, maar dat was het vast niet. Ik bleef maar kijken en besloot toch maar te gaan eten, de maag had het nu echt gehad met al het afzien. Ik nam een hap en het was zacht, zo smaakvol en de volgende was met een crunch. Toen umami, zoet, bitter, zout, zuur: alles danste in mij en door mij heen. De volgorde kon ik niet onthouden. Ik sprong bijna van tafel, op tafel van deze smaakexplosie en ik moest me inhouden om niet alles op te eten. Met tranen in mijn ogen legde ik mijn bestek neer en zocht in mijn tas naar het zakje. De kakkerlak kwam ongehavend tevoorschijn. Met mijn vork vleide ik het beestje tussen de crème en de kiemen. Ik zou er een schilderij van kunnen maken als ik fatsoenlijk zou kunnen omgaan met verf, zo een mooi stilleven lag er voor me. Ik nam nog een slok wijn en ademde diep in.
‘Alles naar wens, mevrouw?’
‘Eeh. Ja.’ Ik schrok op en zag daar een hipperdehippe jongeman in vlinderdas naast me staan. ‘Heerlijk. Maar, eh’, ik dempte mijn stem, ‘echt heel vervelend, ik schrik ervan, maar eh, tja, eh, ik heb een kakkerlak op mijn bord. Dit kan écht niet.’
‘Hahaha. Mevrouw, u maakt zeker een grapje?’
‘Nee. Kijk dan!’ zei ik zo paniekerig mogelijk.
‘Mevrouw, ik kan het u uitleggen.’
‘Nee, dat hoeft niet. Ik wil uw manager spreken en wel nu.’ Ik hield mijn handen omhoog van het bord van de afkeer die opeens toch in me opwelde en schoof wat naar achteren.
‘Mevrouw. Laat u me het…’
‘Nee. De manager, nu!’
‘U begrijpt het niet.’ De vlinderdas sprak opeens snel. ‘U heeft ‘composition de cancrelat’ besteld, dat is een mousse van kakkerlak, en jus de cancrelat, kakkerlak dus, en yuzucrème met gefrituurde en gelakte cancrelat. Mevrouw, welkom in Restaurant des Heureux Cancrelats.’

Advertenties

Over Twicedoubleyou

Hello! My name is Wendy. I love writing, sharing and creating. On 'Twicedoubleyou' I write small stories and poetry about life, spirit and things that keep my head and soul alive or that is reflecting, touching my inner world. I'm also working on David Bowie poetry, words written on the basis of his songs, dedicated from my life, no translations. On my page 'Kekke Koekjes' you can read about my home made sugarfree cookies and order them. On 'Twicedoubleyou Travels' you read all about my adventures whilst traveling. There is a translation bar on the blog. On 'Workshops' and 'Agenda' you will find information about my workshops in creative writing. Feel free to join, follow me or respond. Or mail: twicedoubleyou@gmail.com. Thank you for your digital visit!
Dit bericht werd geplaatst in Stories en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s